Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Υπόθεση του Riemann: Ίσως λύθηκε το μυστήριο 167 ετών!


Υπόθεση του Riemann: Ίσως λύθηκε το μυστήριο 167 ετών!


Το 1859, ο Γερμανός μαθηματικός Bernhard Riemann διατύπωσε μια υπόθεση που έμελλε να απασχολήσει γενιές μαθηματικών. Μια πρόταση για τις ρίζες μιας μιγαδικής συνάρτησης, η οποία αποδείχθηκε ότι συνδέεται στενά με την κατανομή των πρώτων αριθμών. 167 χρόνια αργότερα, φαίνεται πως βρισκόμαστε πολύ κοντά στη λύση ενός από τα διασημότερα άλυτα προβλήματα των Μαθηματικών!

Στις 20 Νοεμβρίου 2026, ο τουρκικής καταγωγής μαθηματικός της Anthropic, Levent Hasan Ali Alpöge ανακοίνωσε ότι έχει βρει, χρησιμοποιώντας την ΤΝ, μια απόδειξη της Υπόθεσης του Riemann. Μάλιστα, δεν περιορίστηκε σε αυτήν, αλλά παρουσίασε και μια απόδειξη της Γενικευμένης Υπόθεσης του Riemann για τις συναρτήσεις (L) του Dirichlet. Η είδηση έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου. Και μόλις μία ημέρα αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, ήρθε μια ακόμη σημαντικότερη ανακοίνωση: οι κοινότητες Lean και Mathlib πιστοποίησαν την ορθότητα της τυπικής απόδειξης.

Είναι, λοιπόν, η Υπόθεση του Riemann πλέον θεώρημα; Τι ακριβώς έχει αποδειχθεί, τι απομένει να ελεγχθεί και, κυρίως, τι θα αλλάξει στα Μαθηματικά αν η απόδειξη γίνει οριστικά αποδεκτή;


Τι λέει η Υπόθεση του Riemann;

Ας ξεκινήσουμε από τους πρώτους αριθμούς. Οι πρώτοι είναι οι φυσικοί αριθμοί μεγαλύτεροι του 1, που έχουν ακριβώς δύο θετικούς διαιρέτες: το 1 και τον εαυτό τους.

Οι πρώτοι τριάντα είναι:

\[2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29, 31, 37, 41, 43, 47, 53, 59, 61, 67, 71, 73, 79, 83, 89, 97, 101, 103, 107, 109, 113.\]

Παρατηρώντας τους, διαπιστώνουμε ότι δεν εμφανίζονται σε τακτά διαστήματα. Άλλοτε βρίσκουμε δύο πρώτους πολύ κοντά μεταξύ τους, όπως το 11 και το 13, και άλλοτε συναντάμε μεγαλύτερα κενά. Υπάρχει, άραγε, κάποιος κανόνας που να περιγράφει την κατανομή τους;

Το 1859, ο Bernhard Riemann δημοσίευσε μια εργασία μόλις εννέα σελίδων, με τίτλο Über die Anzahl der Primzahlen unter einer gegebenen Grösse («Σχετικά με το πλήθος των πρώτων αριθμών που είναι μικρότεροι από ένα δεδομένο μέγεθος»). Σε αυτήν μελέτησε τη συνάρτηση που σήμερα ονομάζουμε συνάρτηση ζήτα του Riemann.





Για μιγαδικούς αριθμούς (s) με πραγματικό μέρος μεγαλύτερο του 1, η συνάρτηση ορίζεται από τη σειρά:


\(\zeta(s)=\sum_{n=1}^{\infty}\frac{1}{n^s}

=1+\frac{1}{2^s}+\frac{1}{3^s}+\cdots \)


Η συνάρτηση αυτή επεκτείνεται αναλυτικά στο μιγαδικό επίπεδο, με εξαίρεση το σημείο (s=1), όπου παρουσιάζει πόλο.


Υπόθεση του Ρίμαν (Riemann Hypothesis)


Ο Riemann μελέτησε τις ρίζες της, δηλαδή τους μιγαδικούς αριθμούς που ικανοποιούν την εξίσωση

\(
\zeta(s)=0.
\)

Ορισμένες ρίζες είναι οι αρνητικοί άρτιοι ακέραιοι:

\(
-2,\ -4,\ -6,\ -8,\ldots
\)

και ονομάζονται τετριμμένες ρίζες.

Οι υπόλοιπες, οι λεγόμενες μη τετριμμένες ρίζες, βρίσκονται στην περιοχή του μιγαδικού επιπέδου όπου

\[
0<\operatorname{Re}(s)<1.
\]

Ο Riemann διατύπωσε την υπόθεση ότι όλες αυτές οι ρίζες βρίσκονται πάνω σε μία συγκεκριμένη κατακόρυφη ευθεία του μιγαδικού επιπέδου, την ευθεία με εξίσωση

[
\boxed{\operatorname{Re}(s)=\frac12}.
]

Αυτή είναι η περίφημη Υπόθεση του Ρίμαν (Riemann Hypothesis).

Με άλλα λόγια, αν ένας μιγαδικός αριθμός \(s=a+bi\) είναι μη τετριμμένη ρίζα της συνάρτησης ζήτα, τότε το πραγματικό του μέρος πρέπει να είναι πάντοτε ίσο με \(\frac{1}{2}\). Μέχρι σήμερα έχουν ελεγχθεί υπολογιστικά οι πρώτες 10 τρισεκατομμύρια μη τετριμμένες ρίζες και όλες βρίσκονται πράγματι πάνω στην κρίσιμη ευθεία.

Όμως, στα Μαθηματικά, ο έλεγχος ακόμη και τρισεκατομμυρίων περιπτώσεων δεν αρκεί για να αποδείξει μια πρόταση που αφορά άπειρες περιπτώσεις… Χρειαζόμαστε απόδειξη.


Ένα από τα επτά Προβλήματα της Χιλιετίας

Το 2000, το Clay Mathematics Institute ανακοίνωσε επτά εξαιρετικά σημαντικά ανοικτά μαθηματικά προβλήματα, τα γνωστά Προβλήματα της Χιλιετίας, προσφέροντας χρηματικό έπαθλο ενός εκατομμυρίου δολαρίων για τη λύση καθενός. Η Υπόθεση του Ρίμαν περιλαμβάνεται σε αυτά.

Μέχρι σήμερα, μόνο η Εικασία του Πουανκαρέ έχει αναγνωριστεί επισήμως ως λυμένη, χάρη στην εργασία του Grigori Perelman.

Το 2026, ωστόσο, φαίνεται πως μπορεί να αποτελέσει χρονιά-ορόσημο για τα Μαθηματικά. Τον Σεπτέμβριο ανακοινώθηκε μια προτεινόμενη λύση στο πρόβλημα των εξισώσεων Navier–Stokes, ενώ τον Νοέμβριο ακολούθησε η ανακοίνωση του Alpöge για την Υπόθεση του Riemann. Και στις δύο περιπτώσεις, η τυπική επαλήθευση και η επιστημονική αξιολόγηση πρέπει να διακρίνονται από την επίσημη αναγνώριση ενός Προβλήματος της Χιλιετίας ως λυμένου.


Η απόδειξη του Levent Alpöge

Στις 20 Νοεμβρίου, ο Alpöge, δημοσιοποίησε μια προτεινόμενη απόδειξη της Υπόθεσης του Ρίμαν και της γενίκευσής της για τις συναρτήσεις (L) του Dirichlet. Η απόδειξη δεν παρουσιάστηκε αρχικά ως μια συνηθισμένη μαθηματική εργασία, αλλά ως ένας τεράστιος όγκος τυπικού μαθηματικού κώδικα στο σύστημα Lean.

Συγκεκριμένα, περιλαμβάνει:

  • 175.187 αρχεία Lean.
  • Περίπου 17 εκατομμύρια γραμμές κώδικα.
  • Πέντε βασικά θεωρήματα, που καλύπτουν την Υπόθεση του Ρίμαν και τη Γενικευμένη Υπόθεση για τις συναρτήσεις (L) του Dirichlet.

Το Lean είναι ένα σύστημα στο οποίο μπορούμε να διατυπώνουμε μαθηματικές προτάσεις και να ελέγχουμε τυπικά τις αποδείξεις τους. Ο έλεγχος δεν βασίζεται στο αν η συλλογιστική φαίνεται πειστική, αλλά στο αν κάθε βήμα προκύπτει λογικά από τους ορισμούς, τα αξιώματα και τα προηγούμενα θεωρήματα.

Αρχικά, η ανακοίνωση αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα, όπως είναι φυσικό για έναν τόσο σημαντικό ισχυρισμό. Οι εξελίξεις, όμως, υπήρξαν ταχύτατες.


Η ανακοίνωση της 21ης Νοεμβρίου: Η τυπική απόδειξη πιστοποιήθηκε

Στις 21 Νοεμβρίου, οι κοινότητες Lean και Mathlib, με την υποστήριξη των Lean Focused Research Organization και Mathlib Initiative, δημοσίευσαν κοινή ανακοίνωση στην οποία εξέφρασαν πλήρη εμπιστοσύνη στην ορθότητα της απόδειξης.

Οι έλεγχοι δεν περιορίστηκαν στο αν ο κώδικας μπορούσε να εκτελεστεί επιτυχώς.

Εξετάστηκαν επίσης:

  • Αν η μαθηματική πρόταση που αποδεικνύεται είναι πράγματι η Υπόθεση του Ρίμαν.
  • Αν η απόδειξη χρησιμοποιεί μόνο τα καθιερωμένα λογικά αξιώματα.
  • Αν ανεξάρτητα προγράμματα ελέγχου αποδέχονται την απόδειξη.
  • Αν τα πέντε βασικά θεωρήματα ταυτίζονται με τις αντίστοιχες μαθηματικές διατυπώσεις.

Η ανακοίνωση καταλήγει σε ρητή πιστοποίηση τόσο της μαθηματικής διατύπωσης όσο και της τυπικής απόδειξης. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ισχυρή επιβεβαίωση.

Παράλληλα, ο μαθηματικός Andrew Sutherland, καθηγητής στο MIT, δημοσίευσε τα αποτελέσματα ανεξάρτητων ελέγχων, οι οποίοι επιβεβαίωσαν την επιτυχή μεταγλώττιση όλων των αρχείων και την αποδοχή της απόδειξης από διαφορετικούς ελεγκτές. Ανάλογους ελέγχους πραγματοποίησε και ο Michael Rubinstein, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Waterloo. Αυτό που έχει πλέον πιστοποιηθεί είναι ότι η τυπική απόδειξη καταλήγει στις σωστές μαθηματικές προτάσεις, χωρίς πρόσθετα μη αποδεκτά αξιώματα.

Απομένει, ωστόσο, ένα διαφορετικό και εξίσου ενδιαφέρον εγχείρημα: η πλήρης κατανόηση και παρουσίαση των μαθηματικών ιδεών της απόδειξης.


Τι λένε οι μαθηματικοί;

Η μαθηματική κοινότητα έχει υποδεχθεί την ανακοίνωση με μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο James Maynard, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και κάτοχος του Μεταλλίου Fields, δήλωσε στο περιοδικό Nature ότι υποψιάζεται πως η απόδειξη θα αποδειχθεί σωστή. Επισήμανε, ωστόσο, ότι η κατανόηση μιας τόσο περίπλοκης εργασίας θα απαιτήσει χρόνο.

Ο Andrew Granville, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, άσκησε κριτική στο αρχικό επεξηγηματικό κείμενο του Alpöge, θεωρώντας ότι δεν παρουσιάζει με επαρκή σαφήνεια τη μαθηματική συλλογιστική. Η κριτική αυτή αφορά την παρουσίαση της απόδειξης και δεν ισοδυναμεί με εντοπισμό συγκεκριμένου σφάλματος στην τυπική επαλήθευσή της.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η τοποθέτηση του Terence Tao, καθηγητή στο UCLA και κατόχου του Μεταλλίου Fields. Σε ανάρτησή του στις 20 Νοεμβρίου, ο Tao σημείωσε ότι, σύμφωνα με μια πρώτη ανάλυση, η απόδειξη φαίνεται να αξιοποιεί σύγχρονες εξελίξεις από το πρόγραμμα Langlands και την αριθμητική γεωμετρία. Εκτίμησε επίσης ότι θα χρειαστεί χρόνος για να κατανοηθεί πλήρως η συλλογιστική της.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ασυνήθιστα στοιχεία της υπόθεσης: έχουμε μια απόδειξη που έχει ήδη περάσει εξαιρετικά αυστηρούς τυπικούς ελέγχους, ενώ οι μαθηματικοί εξακολουθούν να εργάζονται για να κατανοήσουν σε βάθος τις ιδέες της.

Ο Michael Rubinstein έχει ήδη αρχίσει να συντάσσει μια εκτενή μαθηματική παρουσίαση της απόδειξης. Στο προσχέδιο που δημοσίευσε στις 21 Νοεμβρίου εξηγεί τη βασική στρατηγική και αρκετά από τα επιμέρους αποτελέσματα, αλλά διευκρινίζει ότι η απόδειξη μιας κεντρικής ανισότητας, την οποία ονομάζει (M), δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί στο ανθρώπινα αναγνώσιμο κείμενο. Επομένως, η μαθηματική επεξεργασία της απόδειξης βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.


Και τι λέει το Clay Mathematics Institute;

Μέχρι τις 22 Νοεμβρίου 2026, το Clay εξακολουθεί να κατατάσσει την Υπόθεση του Riemann στα άλυτα Προβλήματα της Χιλιετίας. Αυτό δεν αποτελεί απόρριψη της απόδειξης του Alpöge. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του Ινστιτούτου, για να εξεταστεί επισήμως μια προτεινόμενη λύση πρέπει, μεταξύ άλλων, να έχει δημοσιευθεί σε κατάλληλο επιστημονικό μέσο, να έχουν παρέλθει τουλάχιστον δύο χρόνια από τη δημοσίευσή της και να έχει αποκτήσει γενική αποδοχή από τη διεθνή μαθηματική κοινότητα.

Επομένως, η επίσημη αναγνώριση από το Clay είναι μια διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια, ακόμη και όταν η ορθότητα μιας απόδειξης θεωρείται εξαιρετικά πιθανή.


Τι θα αλλάξει στα Μαθηματικά αν η Υπόθεση του Riemann επιβεβαιωθεί οριστικά;

Η σημασία της Υπόθεσης του Riemann βρίσκεται κυρίως στις συνέπειές της. Οι μαθηματικοί έχουν ήδη αποδείξει πολλά αποτελέσματα με την προϋπόθεση ότι η Υπόθεση του Υπόθεση του Riemann ισχύει. Αν η απόδειξη του Alpöge γίνει οριστικά αποδεκτή, αυτά τα αποτελέσματα θα ισχύουν πλέον χωρίς καμία πρόσθετη υπόθεση.

Ας δούμε μερικά από τα σημαντικότερα.

1. Θα γνωρίζουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια πόσοι πρώτοι υπάρχουν μέχρι έναν αριθμό

Συμβολίζουμε με \(\pi(x)\) το πλήθος των πρώτων αριθμών που δεν υπερβαίνουν τον \(x\).

Για παράδειγμα:

\[
\pi(10)=4,\qquad \pi(100)=25,\qquad \pi(1000)=168.
\]

Από το Θεώρημα των Πρώτων Αριθμών γνωρίζουμε ότι:

\[
\pi(x)\sim\frac{x}{\ln x}.
\]

Αυτό σημαίνει ότι, όσο μεγαλώνει το (x), η ποσότητα (x/\ln x) προσεγγίζει το πλήθος των πρώτων αριθμών, με σχετικό σφάλμα που τείνει στο μηδέν.

Μια καλύτερη προσέγγιση δίνεται από τον λογαριθμικό ολοκληρωτικό τύπο:

\[
\operatorname{Li}(x)=\int_2^x\frac{dt}{\ln t}.
\]

Το 1976, ο μαθηματικός Lowell Schoenfeld απέδειξε ότι, αν ισχύει η Υπόθεση του Ρίμαν, τότε για κάθε (x\ge2657):

\[
\boxed{
|\pi(x)-\operatorname{Li}(x)|
<
\frac{\sqrt{x}\ln x}{8\pi}
}.
\]

Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα, επειδή δίνει ένα συγκεκριμένο ανώτατο όριο για το σφάλμα της προσέγγισης.

Για παράδειγμα, μέχρι το ένα τρισεκατομμύριο υπάρχουν ακριβώς

\(
\pi(10^{12})=37.607.912.018
\)

πρώτοι αριθμοί.

Η ανισότητα του Schoenfeld εγγυάται, υπό την Υπόθεση του Ρίμαν, ότι η απόκλιση της προσέγγισης μέσω του \(\operatorname{Li}(10^{12})\) είναι μικρότερη από περίπου 1,1 εκατομμύρια.

Το ουσιαστικό είναι ότι θα γνωρίζουμε ένα αποδεδειγμένο όριο για το σφάλμα, το οποίο ισχύει για κάθε \(x\ge2657\).

2. Θα έχουμε ισχυρότερα όρια για τα κενά ανάμεσα σε διαδοχικούς πρώτους

Οι πρώτοι αριθμοί δεν εμφανίζονται σε σταθερές αποστάσεις.

Για παράδειγμα, ανάμεσα στους πρώτους 11 και 13 υπάρχει κενό 2, ενώ ανάμεσα στους 23 και 29 υπάρχει κενό 6.

Γνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχουν αυθαίρετα μεγάλα κενά ανάμεσα σε διαδοχικούς πρώτους αριθμούς.

Πόσο μεγάλα μπορούν, όμως, να είναι αυτά τα κενά σε σχέση με το μέγεθος των πρώτων;

Αν (p_n) είναι ο (n)-οστός πρώτος αριθμός, τότε από την Υπόθεση του Ρίμαν προκύπτει ότι:

[
\boxed{
p_{n+1}-p_n=O(\sqrt{p_n}\ln p_n)
}.
]

Η εκτίμηση αυτή ανάγεται στον Harald Cramér.

Το σύμβολο (O) σημαίνει ότι υπάρχει μια θετική σταθερά (C) τέτοια ώστε, για όλους τους αρκετά μεγάλους πρώτους αριθμούς, να ισχύει:

\(
p_{n+1}-p_n\le C\sqrt{p_n}\ln p_n.
\)

Δεν πρόκειται για έναν τύπο που μας δίνει τον επόμενο πρώτο αριθμό, αλλά για ένα ισχυρό ανώτατο όριο στην απόστασή του από τον προηγούμενο.

3. Θα εξασφαλίζεται η ύπαρξη πρώτων σε μικρότερα διαστήματα

Μια άμεση συνέπεια των προηγούμενων εκτιμήσεων είναι ότι, για κατάλληλη σταθερά \(C>0\), κάθε αρκετά μεγάλο διάστημα της μορφής

\[
(x,\ x+C\sqrt{x}\ln x]
\]

περιέχει τουλάχιστον έναν πρώτο αριθμό.

Έτσι, θα γνωρίζουμε ότι μέσα σε ένα συγκεκριμένο διάστημα υπάρχει οπωσδήποτε πρώτος, χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποιος είναι.

4. Θα έχουμε ακριβέστερη περιγραφή των διακυμάνσεων στην κατανομή των πρώτων

Μια ακόμη σημαντική συνέπεια αφορά τη συνάρτηση Chebyshev:

\[
\psi(x)=\sum_{n\le x}\Lambda(n),
\]

όπου \(\Lambda(n)\) είναι η συνάρτηση von Mangoldt.

Αν ισχύει η Υπόθεση του Ρίμαν, τότε:

[
\boxed{
\psi(x)=x+O(\sqrt{x}\ln^2x)
}.
]

Η σχέση αυτή μάς επιτρέπει να περιορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τις αποκλίσεις στην κατανομή των πρώτων αριθμών και των δυνάμεών τους.

Μάλιστα, η συγκεκριμένη εκτίμηση είναι ισοδύναμη με την Υπόθεση του Ρίμαν.

5. Δύο ενδιαφέρουσες ανισότητες για τους διαιρέτες των φυσικών αριθμών

Υπάρχουν και δύο αποτελέσματα που συνδέουν την Υπόθεση του Ρίμαν με ένα πολύ πιο γνώριμο αντικείμενο: τους διαιρέτες των φυσικών αριθμών.

Ας συμβολίσουμε με \(\sigma(n)\) το άθροισμα όλων των θετικών διαιρετών του \(n\).

Για παράδειγμα, οι θετικοί διαιρέτες του 12 είναι οι

[
1,\ 2,\ 3,\ 4,\ 6,\ 12,
]

οπότε:

\[
\sigma(12)=1+2+3+4+6+12=28.
\]

Το 1984, ο Guy Robin απέδειξε ότι η Υπόθεση του Ρίμαν είναι ισοδύναμη με την ανισότητα:

[
\boxed{
\sigma(n)<e^\gamma n\ln\ln n
}
]

για κάθε ακέραιο \(n>5040\), όπου \(\gamma\) είναι η σταθερά Euler–Mascheroni.

Αυτό σημαίνει ότι η Υπόθεση του Ρίμαν ισχύει αν και μόνο αν η παραπάνω ανισότητα ισχύει για όλους τους ακεραίους μεγαλύτερους του 5040.

Το 2002, ο Jeffrey Lagarias παρουσίασε ένα ακόμη ισοδύναμο κριτήριο, σύμφωνα με το οποίο η Υπόθεση του Ρίμαν ισχύει αν και μόνο αν, για κάθε θετικό ακέραιο (n):

[
\boxed{
\sigma(n)\le H_n+e^{H_n}\ln H_n
}
]

όπου

[
H_n=1+\frac12+\frac13+\cdots+\frac1n
]

είναι ο (n)-οστός αρμονικός αριθμός.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, στις 22 Νοεμβρίου 2026, ο Andrew Sutherland ανέφερε πως η τυπική απόδειξη του Alpöge συνδυάστηκε επιτυχώς με ήδη υπάρχουσες τυπικές αποδείξεις των κριτηρίων Robin και Lagarias.

Με αυτόν τον τρόπο, προέκυψαν τυπικές αποδείξεις και των δύο ανισοτήτων χωρίς να χρησιμοποιείται πλέον η Υπόθεση του Ρίμαν ως πρόσθετη παραδοχή.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια απόδειξη μπορεί να μετατρέψει γνωστά υπό συνθήκη αποτελέσματα σε ανεπιφύλακτα θεωρήματα.

6. Θα λυθούν και άλλα ανοικτά προβλήματα;

Όχι απαραίτητα.

Η Υπόθεση του Ρίμαν συνδέεται με πολλά σημαντικά προβλήματα της Θεωρίας Αριθμών, αλλά δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη λύση όλων.

Για παράδειγμα, δεν γνωρίζουμε να προκύπτουν μόνο από αυτήν:

  • Η Εικασία του Goldbach, σύμφωνα με την οποία κάθε άρτιος ακέραιος μεγαλύτερος του 2 γράφεται ως άθροισμα δύο πρώτων.
  • Η Εικασία των Δίδυμων Πρώτων, σύμφωνα με την οποία υπάρχουν άπειρα ζεύγη πρώτων που διαφέρουν κατά 2.
  • Η Εικασία του Legendre, σύμφωνα με την οποία ανάμεσα σε δύο διαδοχικά τετράγωνα φυσικών αριθμών υπάρχει τουλάχιστον ένας πρώτος.

Επιπλέον, πρέπει να διακρίνουμε τη συνηθισμένη Υπόθεση του Riemann από τη Γενικευμένη Υπόθεση του Riemann.

Η δεύτερη, στην εκδοχή που αφορά τις συναρτήσεις (L) του Dirichlet, παρέχει ακόμη ισχυρότερες πληροφορίες για την κατανομή των πρώτων αριθμών σε αριθμητικές προόδους.

Αν επιβεβαιωθεί και αυτή, θα έχουμε στη διάθεσή μας ακόμη περισσότερα αποτελέσματα της Aναλυτικής Θεωρίας Αριθμών.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου